Robert Mosuse: zelf ernstige ziek en toch denken aan een ander
Met een jaarlijks project wensen we Robert's warmhartige persoonlijkheid levendig te houden. een Robert-project met terminaal zieke kinderen: Ik ben pas dood als ik ben vergeten (cfr. lied Bram Vermeulen).
Terminaal zieke kinderen doen een project waarvan de opbrengst naar een goed doel gaat. Met de opbrengst kan dan bv. een waterpomp worden gebouwd. Een bron van leven waarvan zoveel mensen kunnen genieten. De naam van de instelling of de naam van de personen van wie het project uitgaat staat symbool voor leven aan de andere kant van de wereld.
Apollinaire over Robert
Op het einde van z’n leven, toen hij heel wat pijn te verduren had, vroeg hij aan een verplegend personeelslid: “Alles goed met jou? Je ziet er precies niet goed uit.” Dit terwijl hij zelf een doodstrijd aan het leveren was. Dit verhaal heb ik van horen zeggen.
Hoewel ik Robert niet zo goed gekend heb, wens ik toch graag een anekdote te vertellen over mijn ervaringen met Robert, een anekdote die naar ’t schijnt typerend was voor hem. Zijn goede vriend Paul Michiels bevestigde jaren later dat dit verhaal inderdaad geheel in het goede karakter lag van wijlen Robert.
Robert was niet alleen groot, hij was ook groots.
Ik ontmoette hem in de VRT-studio, 1 jaar voor z’n dood, in het kader van een muzikaal-humanitair project ‘Afrika for Kosovo-project’. Hij bezielde alles wat ik reeds over hem vernomen had: een heel talentvol, warm, enthousiast, professioneel en meevoelend persoon.
Een groot artiest
Robert struikelde enorm over de uitspraak van de Tshiluba-tekst in het lied Tshiena en keek me vertwijfeld aan tot ... de opnamelamp brandde. Ineens zong hij alles, in één keer, met een verbluffende beheersing correct in.
Een groots persoon
Op de vraag of hij wou deelnemen aan het project “Africa For Kosovo” , antwoordde Robert heel enthousiast “Zeker weten!”. Z'n vriend Vincent Goeminne was er eveneens om hem in geval van zwakte bij te staan. Op een zeker moment, tijdens de opnames, maakte hij zich zorgen over de pijn in m'n rug en adviseerde me in een andere houding te staan. “Weet je, zorg goed voor de gezondheid want als die er niet meer is, blijft er nog weinig over”. Hij knoopte m'n schoenen dicht en ging uitblazen op de trappen in de opnamestudio. “En jij? Alles ok met jou? Je lijkt me...” . Hij keek op. En ik merkte een flauwte . Hij merkte m’n gefrons op maar gaf me geen kans om me verder zorgen te maken. Hij sprong met een flauwe glimlach recht: “Oh geen zorg, het gaat best. Mag ik je trouwens een advies geven i.v.m. met de volgorde van de opname-sessie?” En Robert gaf zich professioneel totaal over aan het muzikaal project. Steeds paraat voor een ander en zelf niet klagen terwijl hij er toch alle redenen toe had. Een groots persoon !!! Zo zijn er nog heel veel mensen die zich dagelijks
met een ‘big smile’ inzetten voor anderen, mensen die het zelf moeilijk hebben, maar toch steeds de
kracht vinden om anderen erbovenop te helpen. Apollinaire schreef hiervoor het instrumentale lied
Krulle. |
