Afrika tot in Amerika featuring de majoretten van Kinshasa
Na de opnames van Tshiena in de VRT-studio met bekenden en minder bekenden met Afrikaanse roots, wou Apollinaire een videoclip maken die een ander beeld zou moeten geven over Congo en z'n inwoners. Met de nadruk op het feit dat er ginds, ondanks alle miserie, mensen leven zoals jij en ik die hopen op een goed leven. Tijdens het bezoek aan Congo werd Tshiena tot het Congolees kinderrechtenlied gebombardeerd door de Europese Kinderrechtenambassade te Kinshasa. videoclip Tshiena met de majorettes

Het Afrika tot in Amerika-project, Apollinaire vertelt:
Het opzet:
In de eerste plaats wilden we met dit optreden onze appreciatie tonen voor de Belgische regering die toen voorzitter werd van de Europese Unie. België zette prompt de Congolese vredesonderhandeling als prioriteit op de Europese agenda. Een uitweg uit een vuile oorlog met miljoenen doden en een land volledig in puin.
De onderliggende toon was sensibiliseren voor de zwaksten van deze ontwrichte maatschappij

Sensibiliseren naar de Belgen toe
We wilden met het populaire ‘Afrika tot in Amerika’, gekozen door Peter Verlinden’s dochter Astrid, op een eenvoudige manier laten zien dat de majorette-meisjes en Afrikaanse kinderen in het algemeen,krak hetzelfde zijn als onze kinderen.

Sensibiliseren naar de Congolezen toe:
Het laagste van het laagste van de Congolese gemeenschap (straatkinderen, kindsoldaten, heksenkinderen,… die over het algemeen geschuwd en geminacht worden) in de buurt brengen van wat toen ‘hot’ was in de Congolese media met name de Belgische regering als de verlosser van de grote oorlog.

Hachelijke onderneming
Het is uiteindelijk goed afgelopen maar het kon totaal mis gegaan zijn. Onderweg naar de luchthaven, werden we meermaals tegengehouden. Maar telkens lukte het ons om een stapje dichter bij de ‘tarmac’ te geraken. Je moet weten dat de veiligheidsvoorschriften in een land als Congo, wanneer er hoogwaardigheidsbekleders op bezoek komen, heel erg streng zijn en strikt moeten worden nageleefd. Bij de laatste slagboom werd het menens. Er werden 3 geweren op mij gericht. Het enige dat door je hoofd spookt is…we zijn nu zover gekomen en we gaan deze jongeren niet meer teleurstellen. We hadden zo hard gerepeteerd en alles tot in de puntjes voorbereid. Het doel moest kost wat kost bereikt worden. Dus bluffen en vooral geen angst tonen. Achteraf lig je uitgeteld en nog nabibberend op het gras, maar met een glimlach want… De majoretten hebben zich kunnen profileren. Dit in naam van alle kinderen, die ongeacht hun afkomst de grootste slachtoffers zijn van grote-mensen-oorlogen en geweld.

Nadien werd het project door de bevolking sterk geapprecieerd, maar als ik er nu aan terug denk … amai mijne frak! Maar… eind goed al goed!

Meer sfeerbeelden van de majoretten