Verborgen verdriet
Het is opvallend hoe blijkt uit de reacties op de gebeurtenis dat heel veel mensen zich herkennen of de pijn kennen die een mens zover kunnen brengen...
In Vlaanderen leeft heel veel verborgen pijn en verdriet. Dit fenomeen van letterlijke pijnen ingegeven door emotionele omstandigheden worden algemeen heel erg onderschat en krijgt daardoor te weinig aandacht in onze maatschappij.
Rust is een lied dat kadert in een toekomstig project rond jongeren en zelfdoding.
Een BV-vriend van de vzw en collega-vriend van Yasmine vertelde ons dat de tekst van dit lied heel dicht aanleunt bij hoe ze zich de laatste tijd voelde.
Rust is ter nagedachtenis voor zij die niet langer wensten of konden leven met de immense pijnen van een verlies. Het lied werd geschreven van op de bodem van een diep dal na de breuk van een grote liefde. Op aanmoediging van Kadèr Gürbüz en Annelies Verbeke werd het de volgende dag, verscheurd van de pijn, ingespeeld. Het adjectief ‘kreupel’ is afkomsig uit een toen gevonden gedichtenbundel van Jotie’T Hooft. Een al even donkere inspiratiebron.
Rust
M’n hart voelt zo week
broos en gebroken
lig ik languit op de grond
verscheurd en verloren in jou en mij
misschien kan ik maar beter zwijgen
Maar raak me nog es zachtjes aan
net zolang ik voel dat dit kreupel hart
voor eeuwig rusten mag in jouw schoot
voor eeuwig rusten mag -in jou-
Scherven rondom
honderden woorden
doorkruisen de stilte
Weet je dat stilte kan spoken
‘k voel je adem ik hoor je lopen
Mijn hart voelt zo week
tijd heelt niet maar breekt
vergeef me dat ik huil
En dat ik nog steeds naar jouw armen,
handen en vuisten vraag
en dat ik nog steeds naar jou lach
en jou hardheid draag
dat ik nog steeds naar jou...
de ware jou verlang
en dat ik je vraag.
Raak me nog es zachtjes aan
net zolang ik voel dat dit kreupel hart
voor eeuwig rusten mag in jouw schoot
voor eeuwig rusten mag... in jou.
©AMM-D ´96 |